اهمیت دارو

بی شک یکی از مهمترین شاخه های پزشکی در زمان ما دانش داروسازی و داروشناسی است که نیازمند مهارتهای بروز می باشد و همچنین داروشناسی از نیازهای اولیه در کلیه امور شاخه های مجموعه پزشکی به شمار می آید.

دارو چیست؟

در علم پزشکی دارو یک ماده شیمیایی است که جهت پیشگیری، تشخیص و درمان بیماری استفاده می شود را دارو می گویند که بر ساختار و عملکرد ارگانیسم موجود زنده اثر می گذارد و پس از آنکه به بدن وارد می شود کارکرد بدن را تحت تاثیر خود قرار می دهد.

چون در گذشته اکثر داروها را از درختان تهیه می کردند واژه داروک به معنای درختی نیز می نامند. 

منشا داروها

داروها دارای ۴ منشأ می باشند از قبیل:

گیاهی، حیوانی، صنایعی، معدنی


تاریخچه دارو

تاریخچه دارو به قبل از تاریخ مکتوب بر می گردد که از زمان تهیه و جمع آوری فرآورده های دارویی علم داروسازی آغاز شد که در گذشته جهت تسکین دردهای موجود در زخم که آن عضو را در آب سرد می گذاشتند و یا از برگ های تازه درختان استفاده می کردند که در طی گذر زمان در اثر بروز بیماری های مختلف, داروهای مختلفی کشف گردید. 

جالب است بدانید که ایرانیان باستان جزو اولین کسانی بودند که با علم داروشناسی آشنا شدند که تعداد بیشماری آثار داروپزشکی که قدمت آنها به ۳ هزار سال قبل از تاریخ میلادی بر می گردد کشف و تفسیر گردیده است.

علت نامگذاری داروهای جالینوسی

جالینوس از پزشکان یونانی باستان پس از میلاد مسیح بود که در سال ۱۳۱ میلادی چشم به جهان گشود که دارای تالیفات بسیاری نزدیک به ۴۰۰ تالیف داشته که بیشتر آنها از بین رفته است، او با ترکیب مواد با هم، فراورده های دارویی می ساخته و به بیماران خود تجویز می کرد که امروزه به احترام او به داروهای ترکیبی, داروهای جالینوسی گفته می شود.


کاشف الکل و جوهر گوگرد

محمد زکریای رازی از دانشمندان و شیمیدانان ایرانی که دارای آثار بسیاری در زمینه های پزشکی، شیمی و فلسفه به یادگار گذاشته است که یکی از دستاوردهای این فیلسوف بزرگوار کشف الکل از نشاسته و جوهر گوگرد همان اسید سولفوریک از زاج، می باشد. که او را پدر تاریخ علم نامیدند و به پاس زحمات این شیمیدان بزرگ ایرانی، روز پنجم شهریور را روز داروسازی نامیدند.

رازی علم شیمی را قبل از پزشکی آغاز کرد و در رابطه با شیمی بیست جلد کتاب نوشت. همچنین وی اصول آزمایش مواد و داروها را در طب دارو باب نمود.

از معروفترین کتب رازی که به چندین زبان ترجمه شده است کتاب طب المنصوری می باشد. و از کتب دیگر او کتاب طب الملوکی که در آن جهت معالجه بیماری ها با غذا تالیف شده است. کتابهای دیگرش: کتاب المدخل الطب، سرالطب، فی الدویه العین و یک کتاب معروفش به نام کتاب الحاوی که مجموعه ای از فنون طب علمی می باشد.

ابوعلی سینا

از دانشمندان دیگر اسلامی شیخ الرئیس ابن سینا است که تعداد کتابهایش به بیش از ۱۰۰ جلد می رسد که بیشتر آن را در مسافرت و یا در زندان نگاشته است. از مهمترین کتابش درطب، کتاب قانون است که دارای پنج جلد می باشد و از این پنج جلد، دو کتاب معروف آن در داروشناسی که یکی کتاب دوم از آنها، به نام ادویه مفرده که با روشی ساده، خواص طبی چند صد دارو که منشاء گیاهی دارند را به روشنی بیان می کند و دیگری کتاب پنجم به نام ادویه مرکبه است که شرحی از علم داروسازی است که طرز ساخت قرص ها، حب ها، شربتها و گردها را بیان داشته است.

از عقاید اصلی ابوعلی سینا در مورد استفاده از داروها این بوده که ابتدا بیمار بهتر است از داروهای مفرده استفاده کند اگر با این داروها درمان نشد به داروهای مرکب روی بیاورد و قبل از اینها معتقد بود که با غذا وتغذیه به درمان بیماریها بپردازد که یکی از اصول عقاید او در استفاده از داروها می بود.